De bundel bevat 50 gedichten over liefde, gemis en helende gedachten die je laten balanceren tussen verbeelding en werkelijkheid. Dit kleinood is er om te lezen, te glimlachen, te herlezen en te koesteren.

De uitgave telt 61 blz., gedrukt op silken natural papier 135 gr.,

formaat 148,5 x 210 mm, ingenaaid,

cover: recto quadri en UV-lak, inclusief bladwijzer,

prijs: 12 EUR.

voor de open haard

knisperen mijn gedachten

ik smeed mijn woorden

De bundel is verkrijgbaar via Marleen De Smet

Zarlardingeplein 22 - 9500 Geraardsbergen - Tel : 054 41 76 76

E-mail: desmet.marleen@telenet.be

of via storting op rek.nr. 799-5231004-87 met vermelding van naam en adres.

Marleen De Smet

(Wayout)

(Another world)

terugkeer

met vallen en opstaan
verankert beetje bij beetje
elk voetspoor mijn gehechtheid
bij elke stap de gedachte
hoe duizelingwekkend je
aardigheidjes mij aantrekken

met spreidarmen vang ik je walswind

je stof uit rulle grond gewaaid
poedert mijn gezicht
onontkoombaar is de terugkeer
naar mijn gang van kruipen
met opstand en verval
beetje bij beetje kreukel ik
verpakt onder jouw bladerdak

Marleen De Smet

TOP

(bevlogen vogels)
: bevlogen vogels

in crescendo uit toonaarden gebroken; verheffen barokzuilen vergankelijke melodieën; over verzande grond neergestreken; tot eeuwigdurende klankschildering; rond gelijkgestemde strijkers; klinkt melancholie uit trillende snaren; bevrijd uit heersend zwijgen; kringelen partituren als bevlogen vogels; akkoorden walsen de verte in; waar het timbre de passie preekt; met onstoffelijke composities; net als een sirene die plots vleugels krijgt; vloeit glissando in een windzucht; een cascade hemelse klanken; Marleen De Smet

TOP

(The perfect balance)

sonnet van een clown
: wat verbergt je theatraal gezicht; onder weeïg karikaturengelaat; in schijnwerpers van spottend licht; dat voor onwetenden lachen gaat?; uit welk repertoire stuntel je vandaag; schijnbaar mislukte acrobatie; welke klank, ontpopt in trompetgeklaag; huilt lichtzinnige humor in gratie?
: als ik in de triest-olijke ogen kijk; door de plooien van vermomming; is 't net of daar een traan prijkt; in close-up merk ik de tragiek; waarmee jij geen scène maakt; ik zie het masker van de komiek; Marleen De Smet
TOP

(eenheid)

eenheid
: als een wachter uit het gelid gelicht; smeekt hij de vloedstorm; door zijn dorre kruin; zijn weemoed te ruisen; haar gedachten wil hij bereiken:
: ik huil je een rivier; kom op sta op; sla je vlinderslag; en waad naar de overkant; strijk voor mij je lentelied
: de wind werpt wat zij begeert:; een verknoopte en niet; te ontwarren eenheid; zij luistert en zijn zachte glans; straalt vederlicht over haar gezicht
: Marleen De Smet

TOP

mask
: ontmaskerd
: opgelegde maskers; riemen mijn waarheid; en verhullen mijn zijn; verstoken en vermomd; onder sluiers schone schijn
: dag na dag ontdek ik; wat het masker bedekt; tot herkenning ontwaakt; en bevrijd uit sloopmuren; mijn ik je hart raakt
: Marleen De Smet

TOP

(prinsesje)

(touching the moon)

touching the moon

van kindsbeen kind gebleven

doch roodstammig vergroeid

met een zee van tijd

verliezen jij en ik de vloedgolven

van het speelse binnenin

onder kleurlagen bedolven

versteend wankelend in

rotsvast schelpenmarmer

raakt het onbereikbare toch geraakt

het schuim van onze gedachten

dat vlokt tussen strandbal en maan

als dwarrelt in een bol voorspellend glas

het waarop-nog-wachten

Marleen De Smet

TOP

(fata morgana)

fata morgana

ik droomde je

in een wereld die de onze was,

wanen werd werkelijkheid

maar haperend in de schemerzone

merken we meermaals

hoe dwaas een mens kan zijn

hoe menselijk dwaasheid is

als verbeelding toeslaat

en wij door weerwil

niet wijken willen

Marleen De Smet

TOP

(The Playing Mind )

zinkende gedachten

TOP

(The neverending song); Eeuwigdurend lied
: Noorderlicht scheert doorzichtig
korenbloemblauw langs gebroken
steigers en strijkt treurig een
serenade. Grauwlippigen wervelen
namen, gedoodverfd door sluipende
geruchten, naar stille gehuchten.

Uit elkaars zicht verdreven maar
niet verdwenen, spatten gekooide
dromen bevroren spiegels. Oh wee
moed ijsbreekt een lied
onuitgewiste woorden:
van elkaar genezen ze niet.

Marleen De Smet

TOP

(escape to nowhere )

vlucht naar nergens

een schreeuw, een gil

gevangen in ontheemd verlangen

spreken ze zoals ze zwijgen

de naakte woorden

door kusdode lippen uitgekleed

daarna alles uitzichtloos stil

verwelkt in een mistbed

verdampt zuchten de opwinding

lichamen klieven verslagen

een dicht te huilen kloof

op slikkend kwelzand gestrand

vol ledige roerloosheid

kofferklikt ingepakte wanhoop

onstuimig liefhebben

tot aarzelend afscheid

lossen ze elkaars handen

in de krochten van zijn hartstochten

millimetert hij op een brug van begeerte

alsof liefde een bitterzoete leugen was

een wankele weg naar nergens

Marleen De Smet

TOP

(dreamworld)
: waanwereld
: ik schrijf mijn wereld; schrijnend langs muren; wankele rede en zede; omdat ik zal twijfelen; tot ik verzand strand; en niet langer verlang; naar zoete druivelaars; die mijn wandel ranken; ik lieg mijn waarheid niet; ik schrijf mijn wereld; en prevel onverbiddelijk; mantra’s op een bed illusies; hangend aan draden; waarmee ik dromen verspin; tot vingerklievend rafellint; en me verhang in een; zelfgeknoopte waanwereld

Marleen De Smet

TOP

(ontsnappen)

ontsnappen

verstrikt in netten van weten

en schrijnende wetten

ontvluchten ze de wurggreep

van slagers, lijkendragers en pijn

handboeien ontketenen

wringen en wroeten

uit het gehavend zijn

en ontsnappen

vanuit het moeten

naar het mogen

Marleen De Smet

TOP

uitbreken; uitbreken
: hoor hoe; het uit bereik en reikend nabij zijn; kreunt onder overgave en houvast; een laaiende zucht; klimt naar aaiende stilte; die tracht en wacht; naar uitdijend bevrijden; naar aardend inwijden; luister hoe; hij fluistert zij; orakelt met streelstem; op een tabernakel; het nakend bijna-zijn; het raakt en kraakt; een hart van steen volstaat; voor duizend breuklijnen; Marleen De Smet

TOP

(naaktschildering)

naaktschildering

zij dropt het gewaad

spreidt in lampenschijn

wazig schaamrood

over roerloos naaktzijn, zij

waaiert stuifmeel tot honing

langs venusdijen

alsof haar wegen wikken

in trefzekere ogenblikken

hij schildert haar lijflijn

kriekt haar kersen

rankt haar benen, ik

vang je glimp, lacht hij zacht

drenkt het penseel in verfkracht

houden zo, waaiert hij

adem, adem door mij

alles wat hij denkt

is niets wat hij zegt

als hij zichzelf

verliest en achterlaat

op het linnen vergezeld met een glimp

van haar scheppend gelaat

Marleen De Smet

TOP

no return

no return

voor de sluispoort

van uitvaren of verankeren

dreigt weer-ga-loos

wat ik achterlaat

om gedragen

door de muze die

mijn ziel doorwaadt

de vaart te openen tegen

de maskeradestroom

en te baden in de

helende kracht

van wat komen gaat

Marleen De Smet

TOP

klamme klei

ondanks het eelt kleien handen

de weke massa in lichterlaai

tot deel van zijn geheel

en strelen vingers van glas

de nog haperende rondingen

tot glad en stil genoegen

het klamme elixir rond zijn slapen

kneedt en beheerst zijn begeren

weemoedig besprenkelt het beeld

herinnering en verbeelding

gehard in wensen van toen en nu

zijn denken stapelt zwijgend

een grijze waas aan zijn hemel

wie kan een wolk verbieden te regenen?

Marleen De Smet

TOP

steenmonoloog

ik beitel een blok van mijn been

en schop het verderop

in de tuin van mijn muze

alleen in gedachten zie ik

een vaag en sprakeloos vermoeden

van wat zich in de schaduw

van mijn houwen afspeelt

steen, ruw en massief

ik laat je gonzen onder de melodie

die mijn zien en zeggen kruist

de hamer dreunt je vorm

de vijl jankt je profiel

onder het kerven kriskrast

mijn beeldend bedrijven

één met steen tot

mijn beeld wil uitbreken

ontneemt mijn adem maar lucht op

tussen schijn en wezen laat

de stilte zich weer dragen

geen noot werd murwgeslagen

Marleen De Smet

TOP

(slangenvrouw)

Slangenvrouw

verworpen verlaat zij het paradijs

waar dromen nog dromen zijn

en daalt neer in haar afgrond

waar ze nestelt in de schijn

van sidderend venijn

noch man, noch vrouw

in haar beeld gesloten

draagt vruchtbaar haar naam

want een aanblik spuwt

giftigheid die amper luwt

gekneveld door valstrikken

van begeerte verweert

zij zich strekkend in trance

uit haar bron van lijden

om zich sluipend te bevrijden

en onthecht van demonen

die haar nachten doorwaken

haar huid af te werpen

langs moeizame wegen

naar de tuin van Eden

Marleen De Smet

TOP

(Newborn)

bestemming

je denkt wel eens:

ieder heeft een begin achter zich

is bezig met zijn midden

en op een dag slaat

het einde toe en staat

men rond je bed te bidden

eerst broed je

in een eicel de weg naar

morgen tot diep in de nacht

waaruit je langs scherven

bloembroos zenuwbaant

tot zongoud je huid balsemt

een wekwind je haren liefkoost

de dans in je bekken hongert

daarna volg je lichtblind

de aardgeuren tot de afgrond gaapt

de sprong is gewaagd

maar met wilskracht herboren

ben je iemand die net is blijven staan

op een plaats waar je

naartoe had moeten gaan

Marleen De Smet

TOP: gestrande vaart; gestrande vaart; een bataljon onrust; nadert mijn kust; wat verstrooit mijn vaart; de boot vlot niet meer maar ligt gestrand; alsof het breuklijdend de verte in staart
: geen water, zilt noch zoet; spat spetters over de boeien; geen zeelucht zucht nog in de zeilen; zij, mij zo nabij, keren het roer; ankeren met zijden draden mijn reilen
: ze kleuren of haveren mijn varen; dat als een stip de mist ingaat; mijn blik zeewiert op hun gelaat; de onschuld die niet duldt; dat springtij mij weer te water laat; Marleen De Smet

TOP

de tijd
: tijdbom; verwachtingen weken; weifelend ongeduld los; en klit rusteloosheid aan; elk moment dat wijzers; sleepvoetig tijdbomtikken; horen wij wel hoe haast; langs bloedvaten deukt; zien we nog hoe de nacht; het aards geraas sluit; en zwijgzaam ochtendlicht; de glorende dag inluidt; hier is stilte de stem; weten het gezicht; geduld een deugd
Marleen De Smet
TOP: spiegelbeeld; spiegelbeeld; zoals zij staart; geboeid in monoloog; met het oog,; een golflengte ver; van zichzelf verwijderd,; zo onbewogen; fronst het water,; versteend het strand; weerkaatsend in; voortdurend herkennen; warempel,; het lijkt of zij ziet; dat ze mijn spiegel is,; mijn koraalrode klankkleur; slapend binnenin; zo ook wekt zij het kind; dat mij bespeelt,; beheerst als een veer; geruisloos licht; heb ik haar lief; maar wie is wie en wie; weigert te weten dat; welvend blauw reflecteert,; wie balanceert een; pas op de steen?; er kringelen; onbevlekte cirkels; rond zij vormt mij; ik vorm haar; tot kunstwerk van elkaar; Marleen De Smet

battle; veldslag
: dreiging walst de grond plat
geluidloze kreten krijgen klank
nu strijdgewoel opwelt

klimmend uit gevelde dromen
ontwapent naaktheid in gelid
het kiezen tegenover verliezen

prikkeldraad spietst nog pijnlijk
het hechten wat in de lijn van vuurlinie
twijfel en standhouden heet

in bunkers langs brandhaarden
vecht volharding zich een weg
nipt niet zinkend in schroeiaarde

dood spitst de oren en neemt
de eerste die schreeuwt; Marleen De Smet

dobbelspel
: dobbelspel; verbaasd ruimt dageraad mist; omjast hermelijnwitte bruiden; met flatteus hemelsblauw,; geen oog slaat het oog gade; geen vraag onder kromming gebogen; geen zucht vibreert bewogen; voor een oordeel valt; vellen geworpen teerlingen; hun stand hun houding; ver wijzend naar; waarvandaan en waarheen; dwalen en zien wat morgen brengt; Marleen De Smet

vrijheid

vrijheid

zal vrijheid tralies beteugelen

aan een leeflijn die tot bloedens toe

vasthouden aan loslaten bindt

vanzelfsprekend vangen golven water

maar zwanger van springvloed

breekt de zee in stormen uit

en levensstenen laten je struikelen

verwonden maar verzachten naarmate

het vrijlaten handen ontbalt

wit en vederlicht klapwiekt een meeuw

laat gaan en ik kom weer aan

vrijheid is vrijblijvend in zekere zin

Marleen De Smet

wachten

gehuld in geduld houdt uitkijken

niets voor bekeken

het verklaart het nevelveld

dat het zicht besmeurd

terwijl willen of weigeren

wacht op worden ingekleurd

over de pijnlijn rafelt rood

de sporen van het geweten

het groenen nog kaal

de horizon een haveloos huis

zonder balletten van vage silhouetten

je kent je vroeger maar je later

werpt geen licht over land of water

waar het bekende eindigt

het onbekende begint

waar het vertrouwde

het van de twijfel wint

Elly-Ann van Luxemburg(Lin)

Verleden tijd

roestige vaten

houden geheimen

niet binnen

tijd afgebroken

ogen ervoor gesloten

als rode draad

loopt waarheid mee

de toekomst in

eerst nog wankel maar

fermer met elke stap

wachters aan de poort naar verder

kunnen zwijgen

ze hebben wel gehoord

maar niet verteld

het verleden vernevelt

ver weg in de tijd

niets is meer

wat het lijkt

het masker kan

vallen

Lin

Volwassen worden

kleur na kleur

als bij een trui

het kinderschip

verdwijnt traag

in het zand

speelgoed al gestrand

de uittrekbol ter hand

groeit gestaag

laag na laag

voor de oudste al te zwaar

geen speelgoed meer

nodig, maar

iemand die begrijpt

de weg vol stenen

naar volwassenheid

Lin

Drieeenheid

vaag op de achtergrond

de strijd

maar ook de hulp

die wordt geboden

zij weet niet beter

of ze zijn er altijd

al geweest

meestal tot steun

nu het moment; ze samen te smelten; de draad om haar enkels; doet pijn; maar geeft het besef; dat de drie-eenheid; één moet zijn; Lin
: Navelstreng
: negen maanden lang; haar bloed mijn bloed; meegedragen op golven; van lichaam en geest; vrijheid in ogenschouw; ga ik nu mijn eigen weg; geef ik borsten en blonde lokken; straks de ruimte; pijn van stenen deert mij niet; vrij wil ik zijn; zodra vloed jou doet drijven; de eb daarná onze fysieke band verbreekt; Lin

De cellist; de muziek; de juiste tonen; hem aangewaaid; vanuit een ver verleden; stromen binnen; ankeren; verankeren; in zijn genen; niet anders kan hij; bevlogen spelen; zoals zijn vader; als diens vader; zijn gezicht strak; verwachtingsvol nagekeken; steeds vergeleken; Lin
: Droomwereld; op de grens van stad en land; verzand ik graag in de wereld; van mijn boek; realiteit zoek ik; straks wel weer; wanneer ritme mij opslokt; hier op deze bank; fantaseer ik vrij dankzij; tekens die beelden vormen; in mijn hoofd; mij de drukte doen; ontstijgen; Lin

: De ganzenvlucht

wild en grauw gakken
de ganzen als
massale klacht
tegen ontbreken
van slagpennen
nodig voor de vlucht

de kunstenaar tracht
verbeten beitelend
veren en ranken
te laten verschijnen
tralies te laten verdwijnen
en groene verten
tot grazen te lonken

bij voldoende fantasie
wordt geduld beloond
en kan elke grauwe gans
wederom met haar
vliegkostuum pronken; Lin

Amélie

Gebroken

Samen in jouw wereld is niet meer.

Gedachten zweven

op zoek

naar wat vermeend niet kan,

of toch?

Verbrijzelde dromen blijven vasthaken,

tot ze de louterende zoetheid terugvinden

en ontwaken

Meedogenloos meegedreven

liefde

hemelser dan de mooiste regenboog

geeft hoop opnieuw kleur.

Vervlogen woorden laten alleen naaktheid na,

vastgenageld aan die ene te-ruggekeerde gedachte...

...het moet niet gebroken zijn.

Amélie